Mirocin Górny

Strona główna >>> Kożuchów-miasto i gmina >>> Mirocin Górny

Mirocin Górny (niem. Ober Herzogswaldau) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia

Herczogwald (ok. 1305) Ober Herzogswalde (1791) Ober Herzogswaldau (1844) Bolesławów Górny (1945) Podobnie jak w przypadku Mirocina Dolnego i Średniego nie sposób ustalić, która z pierwszych wzmianek o Mirocinie dotyczy tej części wsi. Parafia w Mirocinie Górnym wzmiankowana była po raz pierwszy w 1352 r. (proboszcz Nicolaus). Kościół parafialny p.w. Św. Jerzego wzniesiony został prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV w. Miejscowa parafia obejmowała kilka okolicznych wsi, dopiero w 1522 i odłączono od niej kościół w Mirocinie Dolnym. W XV stuleciu kościół rozbudowano o wieżę (zachowany dzwon z 1479 r.) i kaplicę, a teren wokół otoczono murem z bramką. Wnętrze kościoła ozdobiono polichromią. W XVIII w. dostawiono do kościoła kruchtę. Świątynię remontowano w końcu XX stulecia. Ustalenie pierwszych właścicieli wsi napotyka na trudności. Prawdopodobnie byli nimi właściciele Mirocina Średniego - do 1499 r. Hans von Glaubitz, potem Hans Ledlaw, a od 1512 r. Albrecht von Schlichting, którego potomkowie podzielili majątek. Po 1535 r. część posiadłości ziemskiej przeszła na własność Ernesta von Dyherrna ze Studzieńca. Druga część Mirocina Górnego do 1597 r. należała do spadkobierców Nicela von Stosch. Na początku XVII stulecia Mirocin Górny, Średni i część Dolnego znalazły się w rękach rodu von Dyherrn. Już informacje z 1580 r. wskazują, że miejscowy majątek ziemski był dobrze zorganizowany, przy folwarku, w którym hodowano owce, funkcjonowała olejarnia i cegielnia, do gospodarstwa wodę dostarczały wodociągi. Prawdopodobnie za rządów Georga Gottharda von Dyherrn wzniesiono we wsi nową siedzibę, niewykluczone, że na zrębach wcześniejszej XVI-wiecznej budowli. Dwukondygnacyjny, barokowy pałac wzniesiono w końcu XVII stulecia. Założenie otoczono fosą, ponad którą przerzucono dwa arkadowe mosty. W części północnej fosa przechodziła w dwa przedzielone groblą stawy. W otoczeniu dworu założono regularny, ozdobny ogród. Na przełomie XVIII i XIX wieku dwór przebudowano, a w części ogrodu założono park krajobrazowy. W końcu XVIII w. majątek w Mirocinie Górnym obejmował 2 folwarki, karczmę, 4 młyny, 22 gospodarstwa kmiece, 27 zagrodniczych i 38 komorniczych. Ponadto we wsi znajdowały się dwie szkoły wyznaniowe i 22 inne zabudowania, zamieszkiwało Mirocin 667 osób. Na początku XIX stulecia rozbudowano folwarki, we wsi powstało szereg nowych zabudowań. W roku 1844 część wsi należąca do rodziny von Dyherrn-Czettritz liczyła 805 mieszkańców (27 katolików), 108 domostw, w skład majątku wchodziły 3 folwarki, 3 wiatraki, 2 młyny wodne, browar gorzelnia i cegielnia. We wsi funkcjonowała szkoła ewangelicka, a przy parafii - szkoła katolicka. Część wsi stanowiła domenę królewską, podległą urzędowi - w Nowej Soli - 7 domów, 69 mieszkańców i młyn. Na początku XX w. dwa folwarki Obervolwerk i Rotvolwerk przeszły na własność Juliusa Wilke. W 1945 r. dwór w Mirocinie Górnym został uszkodzony i stopniowo popadał w ruinę. W zabudowaniach gospodarczych mirocińskich folwarków po zakończeniu II wojny światowej zorgani-zowano Państwowe Gospodarstwo Rolne, które funkcjonowało do początków lat 90. XX w. Jesienią 1945 r. otwarto w Mirocinie Górnym szkołę podstawową. Początkowo szkoła była szkołą zbiorczą dla dzieci z Broniszowa, Mirocina Średniego i Górnego. Szkoła funkcjonowała do 2000 r., kiedy to w ramach reorganizacji sieci szkół jednostkę zamknięto pozostawiając tylko oddział przedszkolny. W 2002 r. w Mirocinie Górnym zamieszkiwało 643 osób, znajdowały się 92 gospodarstwa rolne, funkcjonowało kilka zakładów usługowych i produkcyjnych (m.in. branży rolnej i drzewnej).^[1]

Warto zobaczyć

• Kościół z XIV w.
• Dwór Georga Gottarda von Dyherna z XVIII wieku.
• Kapliczki wotywne połozone wzdłuż drogi prowadzącej do Kożuchowa.

Mapa

Wyświetl większą mapę

Poleć artykuł:

Komentarze do artykułu:

Źródła

1. ↑ Na podstawie publikacji Tomasza Andrzejewskiego "Miejscowości powiatu nowosolskiego. Rys historyczny."